Raduno in St. Jona di Ovindoli
verslag 4e Memorial Sirio Di Michele Grande Raduno d’Abruzzo del Cane da pastore maremmano-abruzzese
1-5-2007

Op dinsdag 1 mei – in heel Europa een nationale feestdag – werd de vierde Memorial Sirio di Michelle gehouden in St. Jona dus, een gehucht in de buurt van Avezzano in de Abruzzen, zo'n anderhalf uur rijden van Rome. Totaal ingeschreven 78 honden en uiteraard ging de Sirio di Michelle trofee, hoe kan het ook anders naar ... Cafiero. Deze Raduno had een behoorlijk hoog Peyton-Place gehalte.

Om te beginnen zouden er veel buitenlanders aanwezig zijn, waaronder een grote groep Engelsen. Twee van hen hadden besloten reeds een dag eerder te komen. Hierdoor hebben ook zij kunnen genieten van het wederom grootst aangepakt diner de avond voorafgaand aan de Raduno. En gezamenlijk hebben wij nog een aantal fokkers en honden bezocht; ze hebben genoten. Een ander stel was op eigen gelegenheid reeds afgereisd, en beklaagde zich er meteen over niet op de hoogte gebracht te zijn van de verschoven datum; de Raduno was in eerste instantie gepland geweest op de zondag voorafgaand. Tja, hadden de Italianen haar nu niet even kunnen waarschuwen! Beide stellen deden hun uiterste best niet met elkaar in contact te komen; ze hebben grote 'verschillen van mening' over een door hen samen geïmporteerd teefje, waar het co-eigenaarschap dus op grote ruzie is uitgelopen. Het levert echter wel interessante wetenswaardigheden op als je niet, zoals ik, met beide paren gebrouilleerd bent; je hoort nog eens wat.

De rest van de Engelsen had besloten de dag zelf 's morgens vroeg te komen. Deze groep zou om half tien op het vliegveld van Rome aankomen, een busje huren en dan naar de plaats van bestemming reizen. Dat ze een gedeelte van het ochtendprogramma daardoor zouden mislopen was ingecalculeerd. Correct verondersteld was ook, dat het programma natuurlijk niet om de aangegeven tien uur zou beginnen, maar een grote misrekening was dat de hele keuring van zowel reuen als teven, gedaan in twee ringen, vóór de lunch gedaan was. Nu lunchen de Italianen wel laat, maar toen de Engelsen eindelijk rond 1 uur aankwamen konden ze nog net de laatste Koppels en Groepen zien; de rest was reeds geweest. Vooral spijtig voor de meerderheid van de groep, voor wie het de eerste trip en kennismaking met Italië en Italiaanse Maremma's was.

Mee-lunchen deden ze maar niet, want ze hadden reeds gegeten en na afloop van de lunch, toen alle honden gepremieerd gingen worden en dan nog een keer naar voren gehaald worden, besloten ze ergens anders bij een fokker naar honden te gaan kijken. Kortom, niets gezien van de show, alle leuke dingen gemist.

Behalve de Engelsen was er ook een aantal Finnen. Eén van hen was mijn reisgezel, iemand die ik op de vorige raduno had leren kennen en die ook een pupje ging ophalen. De andere Finnen behoorden tot de Finse club. Ook zij konden niet met elkaar door één deur. Ik spreek geen Fins, maar er schijnen toch wat onaardige woorden geuit te zijn, met over en weer verwijten en zelfs bedreigingen. Maar gelukkig steekt Italië toch met kop en schouders boven alle kynologische kissebisserij uit.

Zoals vanouds bestaat er een, nou ja 'gezonde' is de vraag, rivaliteit tussen 'noord' en 'zuid'; zie in feite het stukje over de tmc. Maar de Zuiderlingen kunnen er onderling ook wat van. Zo was er één fokker totaal niet te spreken over het feit dat het groepje Engelsen ergens anders bij een fokker niet alleen honden ging kijken, maar hem ook aanbeveelt, en eerlijk gezegd helemaal ongelijk geven kan ik hem niet.

Het grootste tumult werd echter veroorzaakt door de keuze van de keurmeester om een Zweedse reu, weliswaar door de eigenaar in Italië gefokt toen hij destijds daar woonde, beste in de open klasse te maken. Dit was totaal tegen de zin en het begrip van een aantal exposanten, die er dan ook geen doekjes omwonden en hun mening meer dan duidelijk tentoonspreidden. Zelfs de voorzitter, tevens specialist-keurmeester, moest eraan te pas komen en uitleg geven over de beslissing. Tot en met na afloop van de show werd er druk 'gediscussieerd' over de kwalificatie. Zo erg zelfs, begrepen wij de volgende dag toen wij bij deze keurmeester op bezoek waren om zijn honden te bekijken, dat hij aangifte heeft gedaan. Wat wel opmerkelijk is, dat toen wij bij deze keurmeester op bezoek waren, hij een telefoontje ontving en een afspraak maakte voor een lunch de volgende dag – met de eigenaar van de bewuste reu.

Al met al een bijzondere dag en weer heel wat geleerd! Voor uitslagen van deze Raduno kunt u terecht op www.cpma.it en dan Raduno kiezen.

Eline Jagtenberg