Artikelen

Baykeri ofwel: liefde op het eerste gezicht

Artikelen >>

Vanaf oktober 2005 – toen onze Oona overleed – hadden we nog maar 3 Zuidrussen en voor ons gevoel was ons groepje niet kompleet. Twee mensen en 3 honden, een oneven aantal, dat voelde niet goed. Toch besloten we om er voorlopig geen hond bij te nemen, de anderen waren pas 4 en 2 jaar oud, het leeftijdsverschil zou te klein zijn. Toen we in juni vorig jaar een nest hadden was de verleiding wel even erg groot. Weer besloten we verstandig te zijn, en we zochten en vonden een goed huis voor alle pups. In november ging ik samen met Marjan, een vriendin, naar de wereldtentoonstelling in Poznań. Leuke korte vakantie, prachtige stad, gezellig samenzijn met vrienden en ruim 70 Zuidrussen waar er een paar bij waren die ik zo “ingepakt en met een lintje erom” mee naar huis had willen nemen!

Ik was in het bijzonder nieuwsgierig naar de nakomelingen van Voland, de reu die ik voor ons laatste nest had gebruikt. En daar werd ik niet in teleurgesteld, de “pups” uit eerdere combinaties, tussen de 2 jaar en 8 maanden, spraken me erg aan. Eenmaal thuis gekomen heb ik meermalen de foto’s die we in Poznań hebben gemaakt, bekeken. Meer dan 250 foto’s, dat is nog eens napret.

Een van de pups, een teefje van 8 maanden, had mijn hart gestolen. Een plaatje! En zo werd het eind november, toen ik opeens een SMSje kreeg van een bevriend fokker in Polen. Met de vraag of ik zijn teefje wilde kopen, ze moest weg wegens omstandigheden. En ja…. het ging om het teefje waar ik zo weg van was. We hebben voor de vorm nog wel even nagedacht en getwijfeld maar eigenlijk was de beslissing al snel genomen. Als zoiets op je pad komt is het voorbestemd. We hebben een datum geprikt waarop we haar zouden ophalen.

Ik vond dat mijn man sowieso mee moest omdat hij haar nog niet gezien had. En als hij haar niet leuk vond, zo hadden we afgesproken, dan zou het niet door gaan. Een hond erbij is iets waar je beiden achter moet staan en waar je allebei een “klik” mee moet hebben.

Het teefje heette Baykeri, wat “goedmaker” betekent. Ik was al stevig aan het nadenken over een geschikte naam, vond Baykeri erg mooi maar te lang, Baya, zoals ze genoemd werd, lijkt teveel op Ayna. Bayka teveel op Byelka. Allerlei variaties kwamen aan de orde maar werden afgekeurd. En zo kwam het dat ik op de dag dat we haar gingen halen nog steeds geen geschikte naam had.

We hadden op een parkeerplaats net na de Poolse grens afgesproken, waar we rond 12.00 uur waren. Piotr was er nog niet, dus konden we even de benen strekken en ons voorbereiden op wat komen ging. Ik vond het erg spannend. Stel je voor dat Glenn haar niet leuk vindt. Of dat ze niet met onze andere honden op kan schieten. Of zich bij ons niet prettig voelt. Of… of… of.

Voordat ik nog meer kon bedenken kwam er een grote rode Volvo het parkeerterrein oprijden. Piotr stapte uit, deed de achterklep open en daar was ze: wit, groot en lief!!!! Direct toen ze uitstapte zei Glenn, “die nemen we mee!”. En ik zei “ze heet Boya”. Wat een plaatje en wat een aangenaam karakter had deze “kleine”; zelfs voor een Zuidrus teefje is ze groot. Ze was heel even iets afwachtend, maar maakte vrijwel direct contact met ons.

En na de nodige koppen koffie en de “overdracht” en de belofte om goed voor haar te zorgen, gingen we op weg terug. We hebben die dag in totaal 1400 km gereden, de helft daarvan met Boya die rustig ging liggen en sliep alsof ze nooit anders gedaan had.

De thuiskomst was spannend, ik vroeg me af hoe de andere honden op haar zouden reageren – en zij op hen. Daar had ik me geen zorgen over hoeven maken, Boya voegde zich in met een ongekende soepelheid. Vooral Zhdan, onze reu, gedroeg zich alsof we zijn kerstkado hoogstpersoonlijk vervroegd hadden bezorgd. Hij kon z’n geluk niet op: nog een teefje! Voor Mij?!

Inmiddels is Boya al weer anderhalve maand bij ons. In het begin was het natuurlijk erg wennen voor haar. Andere routine, andere mensen, honden, en vooral: andere taal. Ik vergat nog wel eens dat ze natuurlijk niet zomaar wist wat “zit” of “kom” was. Hield hele verhalen tegen haar en dan keek ze me met een schuin gehouden hoofd aan van “ja, leuk hoor, klinkt goed maar ik heb geen idee waar je het over hebt!” Maar ze heeft het geweldig snel opgepikt, draaide eigenlijk zo in de routine met de andere honden mee en is nu net begonnen met haar eerste gehoorzaamheidscursus. Ze is een hond met een heel uitgebalanceerd karakter en ze heeft ons groepje weer in balans gebracht.

In 1987 importeerden we na het lezen van een artikel over de Zuidrus, geschreven door Leo Bosman in Onze Hond, onze eerste Zuidrus teef. Uit Polen. Nu, 20 jaar later, is met de komst van Boya voor ons de cirkel weer rond. We zijn weer waar we ooit begonnen.

U zult Boya ongetwijfeld een keer tegen gaan komen op een clubactiviteit. Groot, langharig, wit, zwarte dopneus. Niet te missen.

Tot dan.
Diane Sari

Laatst vernieuwd: 17 May 2011 om 15:32

Terug