Artikelen

Een kijkje in het leven van Cita

Artikelen >>

Omdat onze Mechelse Herder ook niet het eeuwige leven had, zochten we een waakhond die nog door hem ingewerkt kon worden. Bij elk waakhondenras zei of Toon of ik “nee”. We hadden “het boek” al best vaak doorgelezen voordat we een foto met wat tekst zagen van de Kraški. We kenden hem allebei niet en we kwamen via internet terecht bij een fokker in Nederland. We hebben bij hen meer informatie gevraagd en na een jaar of zo kregen ze een nestje. Maar dat bestond uit slechts 1 reutje, en we wilden per se een teef. De VHB gaf ons toen de tip om contact op te nemen bij de Sloveense kennelclub. In Slovenië lagen op dat moment 2 nestjes, waarvan er 1 fokker e-mail had, en de ander niet. We zijn toen met de fokker met e-mail in zee gegaan. Hij was ook trainer van de Kraški’s en kende dus veel bloedlijnen. We zijn met Pinksteren (2004) naar Slovenië gereden met de gedachte “is het niks, dan draaien we maar weer om”. Cita was de enige teef uit een nestje van 7, dus keus hadden we niet. Eigenlijk zag alles er wel goed uit, en ook over Cita waren we heel tevreden.

Cita heeft 5 puppylessen gehad om met andere honden te socialiseren. Thuis werd ze door de andere 4 zo afgesnauwd, dat we soms wel het idee hebben gehad dat het nooit meer goed zou komen. Ook de zindelijkheid was een langdurig probleem. Cita heeft de eerste 8 weken van haar leventje buiten in de kennel doorgebracht. En dat was dus haar thuis, oftewel je moet buiten spelen, binnen plassen. Het heeft meer dan een half jaar geduurd, voordat ze besefte dat ze bij ons in huis mocht en dat als binnen moest beschouwen. In de zomer heeft ze veel met honden bij ons in het pension gespeeld. Cita vindt dus nu alle honden leuk, zolang ze niet is aangelijnd, want dan kan ze ze wel opvreten.

Een karaktereigenschap van de Kraški is dat ze verkeerde indrukken niet vergeten. Ik was in Hulten op de tentoonstelling met haar. We stonden daar in de ring. De keurmeester komt recht op haar af, pakt haar neus vast om de tandjes te kijken. Cita was zo over de emmer dat ze de eerste maanden niets meer van vreemde mannen moest hebben.

Eigenlijk hebben we nog nooit zo’n gezellige hond gehad. Ze loopt of ligt de hele dag te kwispelen en tevreden te zijn. We hebben de eerste 2 jaren vaak de indruk gehad, dat het niets werd met dat waken van haar, ze is immers veel te gezellig en vindt alles goed. We zijn er nu achtergekomen dat ze een hele andere tactiek heeft dan onze Mechelaar. Als Cita het niet vertrouwd, dan komt ze bij ons staan en gaat ze staan grommen. Zo van je blijft van ze af, anders heb je met mij te doen. Wat dat inhoudt weten we (gelukkig) niet. Ze is heel aanhankelijk en absoluut niet dominant.

Onze roedel bestond tot voor kort uit 1 Mechelaar, 3 Samojeden en Cita. Eėn van de Sammen was zo’n goede roedelleidster, dat we eigenlijk nooit problemen hadden met onze honden. Daarom hadden we ook voor een teef gekozen, iedereen zei dat teven onderling behoorlijk kunnen vechten, maar dankzij haar hebben we daar geen last van gehad. We hebben vorig jaar onze Mechelaar (14) en onze roedelleidster (11) in moeten laten slapen. Nou, toen hebben we wel even begrepen wat het is om 3 teven te hebben. De 2 Samojeden doken meermaals op elkaar en Cita snapte er niks van, die ging tenslotte ook maar mee doen. Iedereen heeft nu weer zijn plaatsje en de rust is weer wedergekeerd. De taak van roedelleider hebben wij op ons genomen.

Cita’s favoriete bezigheid is eten. Ze jat alles van de tafels en het aanrecht. We hebben het voer van de katten maar voor het raam bij het aanrecht neergezet. Als de katten willen eten, dan krijgen ze nog een snauw mee, want Cita denkt dat alles van haar is. Haar favoriete plek is ’s avonds buiten met haar neus onder de poort. Wachten totdat er andere viervoeters langskomen. Eigenlijk is ze meer op dieren gericht dan op mensen. Met uitzondering van ons geeft ze niet zoveel om mensen. Tenzij die wat lekkers bij zich hebben natuurlijk. Ze gaat overal graag mee naar toe, als we ze uitlaten, loopt ze nooit echt ver uit de buurt. Het autorijden daarentegen valt nog steeds wat tegen, (stress). Volgende zomer mag ze als het goed is weer 2 x 13 uren in de auto. We willen dan een nestje met haar gaan fokken, mits we een gepaste reu voor haar kunnen vinden. Eens kijken of ze de Slovenen nog begrijpt. In Nederland komt ze Cer (haar broer) zo nu en dan nog een keer tegen. Eigenlijk gingen we ook naar de clubmatch om de familie Pietersma en Cer nog een keer te zien. De verrassing was groot toen Cita zo lang in de ring mocht blijven en tenslotte Best In Show werd. We hebben haar nog enkele weken kampioentje genoemd, en ze kwispelt weer gewoon verder.

A.& M. Heijm

Laatst vernieuwd: 05 May 2011 om 16:02

Terug