La Bella Italia

De jaarlijkse TMC stond dit jaar gepland op 9 september, gevolgd door een Raduno op 10 september; een mooie gelegenheid om weer eens in Italië naar honden te gaan kijken.

De TMC, Test-Morfologico-Caratteriale, zelfs voor Italianen een mond vol, is een test die iedere Maremmano-Abruzzese met goed gevolg moet afleggen om Italiaans kampioen te worden, buiten het feit dat je natuurlijk ook voldoende cac's behaald moet hebben. Vertaald zou je kunnen zeggen, dat het een soort aankeuring met karaktertest is. Voorwaarde om aan deze test mee te mogen doen is o.a. een goede uitslag (A of B) van het onderzoek op heupdysplasie. Met andere woorden, alle honden die deelnemen aan de test, zijn geröntgend en hebben een A of een B als uitslag. In 2002 is een pilot gehouden en daarna is ieder jaar een dergelijke test georganiseerd. Totaal zijn er nu 37 honden die vanaf 2003 officieel deze test hebben gehaald; de resultaten kunt u nalezen in eerdere clubbladen of op de website van de Italiaanse Circolo: www.cpma.it

Enfin, met 2 evenementen in 1 weekend in het vooruitzicht, leek het een mooi plan om op vakantie te gaan naar Italië. Alleen Ariano Irpino, waar zowel de TMC als de Raduno (= clubmatch) gehouden zouden worden, zo'n 80 km ten oosten van Napels, is niet de meest toeristieke streek van Italië, dus besloten we van de gelegenheid gebruik te maken om daarna het verre zuiden te bezichtigen, Puglia. Zo gezegd, zo gedaan. Op internet zochten en vonden we een vliegreis, een huurauto en een verblijfplaats in Ostuni c.q. Puglia. Nu nog de vraag waar in Ariano alles gehouden zou worden. De Italianen zijn meestal slecht in bewegwijzering en op de bonnefooi afreizen, lijkt dan risicovol. Aldus werd de Circolo c.q. de secretaris van de Italiaanse Maremmaclub benaderd en die antwoordde met 'zeg maar wanneer je komt, ik reserveer zelf een verblijf bij mij in de straat. Bel maar als je in de buurt bent'. Nou is mijn Italiaans niet geweldig, zeker niet over de telefoon, dus voor de zekerheid zocht ik het adres op internet en vond een tot huisnummer gedetailleerde kaart, die ons zonder enig probleem tot aan de gereserveerde agriturismo bracht, een zoals beloofd eenvoudig onderkomen, waar je uitstekend kon eten (erg belangrijk voor Italianen), en zeer prettig geprijsd; dat heb je als er weinig toeristen komen. Op mijn telefoontje daarvandaan, volgt een 'ik kom eraan', en inderdaad staat binnen 2 minuten de secretaris op de stoep. Een dergelijke stiptheid kan ik u alvast verklappen, zult u in de rest van dit verhaal moeten missen. We maken kort kennis, want hij moet weer snel verder. Hij heeft het reuze druk met de organisatie van zowel test als clubmatch en moet bovendien nog werken ook. Hij belooft ons de volgende dag op tournee door de streek te nemen, maar belt de volgende morgen om af te melden in verband met te drukke werkzaamheden. Het zal de dag daarna worden, maar ook dat valt in het water, omdat er 's middags in de agiturismo een telefoontje komt uit Engeland, waarbij ik gevraagd wordt te helpen, aangezien het Engels van de eigenaar zeer te wensen overlaat (als in niet-bestaand) en de Engelse geen woord Italiaans spreekt, hoewel zij later beweert het meeste te begrijpen, iets wat ik zeer betwijfel als ik zie hoe zij reageert als haar wat gevraagd wordt. Het blijkt de (ex)-secretaris van de Engelse club - ja het wordt een gezellige secretarissen-ontmoeting -, die morgen aan het eind van de ochtend met het vliegtuig in Napels zal arriveren en zich afvraagt hoe zij van daar naar Ariano zal geraken. Haar mails zijn onbeantwoord gebleven, de telefoon wordt door Antonio niet opgenomen, dus ten einde raad belt ze hiernaar toe. Ze hoopt een trein te nemen, maar de eigenaar heeft geen idee of dat handig is. Ik beloof het uit te zoeken en haar zonodig terug te bellen. Ik bel Antonio, die meteen opneemt, en leg hem het probleem uit. Afgesproken wordt haar gezamenlijk op te gaan halen. Ik bel haar terug en vraag hoe laat ze aankomt, 'kwart voor twaalf'.

De heenweg verloopt vlot. Antonio wordt met de regelmaat van de klok gebeld, zo'n stuk of tien keer, waarbij met name het gesprek met ene Valter niet wil lukken. Valter belt tot drie keer terug, om, het is de vrijdag voor de Raduno, alsnog mee te delen dat hij toch wel wil meedoen, een goed hotel wil en zaterdag aankomt. Een sluitingsdatum is blijkbaar geen regel en dus kan Valter alsnog meedoen, moet daarvoor een 900 km rijden, wordt uiteindelijk 4^de in de openklas, en moet de catalogus nog worden aangepast om zijn inschrijving te realiseren. Dat vergt eveneens de nodige telefoontjes. Maar ondanks dat komen we precies om kwart voor twaalf aan, het aankomsttijdstip van het vliegtuig. Op het bord staan alle aankomsten vermeld, en allemaal hebben ze vertraging. Eén vlucht komt uit Londen en is, inclusief vertraging net geland om kwart voor twaalf. Antonio verheugt zich zeer zo precies op tijd te zijn. Ik zie echter vier regels verder een vlucht uit Manchester staan, geplande aankomsttijd 11.45 met een vertraging van twee uur! Ik herinner mij uit het telefoongesprek met Charlotte dat zij iets over Manchester zei. Ik vraag Antonio, maar die wil er nog niet aan, dat we niet de vlucht van Londen, maar die van Manchester moeten hebben. Ik probeer het uit te leggen en dan ziet ook hij dat er een probleem gaat komen. Hoe weten we welk vliegtuig we moeten hebben en bovendien staan we wel goed, want Manchester komt aan in de andere hal. Ik bel met Charlotte, maar de telefoon staat al uit. En dan krijg ik een ingenieus idee. Ze heeft me aan de telefoon ook haar huisnummer gegeven en haar man is misschien, hopelijk thuis. En ja inderdaad, het vliegtuig is twee uur te laat vertrokken, uit Manchester. Dat wordt dus wachten.

We besluiten ergens in Napels een pizza te gaan eten, het is toch etenstijd. Dat is iets makkelijker gezegd, dan gedaan. In Napels is het altijd spitsuur en de rijstijl van de Italianen laat aan de Napolitaanse auto's zien dat een deukje of een krasje gauw gemaakt is. Nou is Antonio vaker in Napels geweest, dus hij weet ons en zijn auto feilloos door de stad te manoeuvreren. Er is overigens één ding, wat de Italianen op de knieën krijgt in het verkeer, althans in Puglia blijkt later, en dat is regen! Op de laatste dag van de vakantie, als wij terugrijden naar ons vliegveld in Bari worden we getroffen door waarlijk noodweer. Het regent niet, het giet, het plenst en stortregent met onweer. De ruitenwissers moeten op volle toeren en langzamer rijden is geboden, want je ziet nauwelijks een hand voor ogen. Zeker ook, omdat de afwatering in Italië blijkbaar anders geregeld is als bij ons, in landen waar ze meer water gewend zijn; het meeste water blijft gewoon op de weg staan. Maar je kunt wel rijden, voorzichtig, daar niet van. De Italianen echter weten blijkbaar niet wat ze met zoveel water aan moeten. Niet alleen rijden ze met dimlichten, ook het groot licht wordt aangestoken, zelfs de mistachterlampen gaan aan als ook de knipperlichten, een mens zou nog verblind raken..., nee het wordt nog erger, ze gaan stilstaan langs de kant van de weg! De één na de ander staat stil. Ze rijden niet meer, ze staan stil en wachten. Wachten tot het ietsjes opklaart, om daarna natuurlijk meteen met groot licht, knipperend aan te geven dat ze er weer voorbij moeten! Als wij dat bij iedere flinke bui in Nederland zouden doen, kwamen we waarschijnlijk nooit meer thuis.

Maar goed, terug naar Napels, waar we de auto veilig in een parkeergarage parkeren en in de oudste pizzeria van Napels gaan eten. Snel, want de heenreis heeft ons bijna drie kwartier gekost en we moeten ook nog terug, om weer op tijd op het vliegveld te zijn. De bediening is snel en efficient, hetgeen de vriendelijkheid niet geheel ten goede komt, maar we zijn op tijd klaar, zodat we na twee uur weer aankomen op het vliegveld, alwaar blijkt dat het vliegtuig een extra kwartiertje vertraging opgelopen heeft. Met de bagage wil het uiteindelijk ook niet vlotten. Het duurt een uur voordat die eindelijk uit het vliegtuig is. Kortom het blijkt al met al een enorme pechvlucht te zijn. Charlotte is die morgen om vier uur opgestaan en vertrokken en staat eindelijk om drie uur 's middags buiten op het vliegveld van Napels.

De terugweg naar Ariano verloopt iets chaotischer dan de heenweg, met name omdat Antonio nu de hele tijd aan het bellen is en zelfs een tweede telefoon moet opnemen; ik zie ook nog een derde hangen in de auto, maar die zwijgt gelukkig. Met z'n rechterhand aan z'n linkeroor en met z'n linkerhand aan z'n rechter oor, het stuur tegen z'n knieën, weet hij één gesprek toch kort te houden en af te breken. Ik kan net niet de impuls onderdrukken het stuur beet te pakken om mee te sturen. We komen desondanks veilig aan in de agriturismo, waar Antonio er als de wiedeweerga vandoor gaat om als nog wat te werken; geen hondentournee dus. Morgen misschien? Voorafgaand aan de test? Nee, waarschijnlijk niet.

Inderdaad, als rond half elf de volgende morgen nog geen Antonio is gearriveerd, bel ik hem zelf maar even om te vragen wat we die dag gaan doen. Hij is druk bezig op het terrein om de test voor te bereiden, maar kan niemand vinden die de sleutel heeft, het klinkt alsof een kleine paniek zich van hem meester maakt. Nou, we hebben een auto, ik weet waar het is; stomtoevallig langsgereden op de eerste dag bij het verkennen van de omgeving, dus we vermaken ons wel en we komen er wel.

TMC

Voor de test staat een binnenkomst gepland om twee uur en een start van de test om drie uur. Om vooral niets te missen zijn wij om half twee aanwezig. De ringen zijn uitgezet en er staan drie partytenten. De eerste deelnemer komt rond kwart over twee. De volgende om kwart voor drie. Met hem komen ook een tweetal Finnen, nee niet nog meer secretarissen, die gelukkig de een redelijk de ander goed Engels spreken; één heeft zelfs in Italië gewerkt en zo blijkt later spreekt ook nog Spaans, Portugees en Frans. Zo rond een uur of drie komt de keurmeester voor het karaktergedeelte. Er druppelen nog wat deelnemers binnen, maar de voorzitter, tevens keurmeester van het exterieurgedeelte laat het afweten. Er wordt wel veel gebeld, vooral om de routebeschrijving door te geven. Een aantal mensen is in de tussentijd wat te eten gaan halen, want als je er een paar honderd kilometer op hebt zitten en het is drie uur 's middags, moet er natuurlijk wel gegeten worden. Er is ruim ingeslagen en we laten ons de pizza-stukken goed smaken.
Eindelijk komt dan toch om een uur of vier de keurmeester aan en na de nodige begroetingen en pizza kan dan toch met de test van start gegaan worden.
Eerst is het karaktergedeelte. Je vraagt je af, of daarmee niet reeds begonnen had kunnen worden, maar ik waag het niet dat te vragen, vast te efficiënt gedacht.

Eerst wordt de chip gecontroleerd. Zo op zich niet al te moeilijk, maar er zijn honden die toch wat onwennig kijken als er een vreemde met zo'n apparaat aankomt. Dan volgt een begroeting, c.q. handen schudden met de keurmeester. Vervolgens moet de eigenaar met hond langs een groepje mensen lopen. Daarna lopen de mensen van het groepje naar de eigenaar met hond en sluiten hen in. Dan moet er nog onder wat opgehangen vlaggetjes gelopen worden en als laatste wordt gekeken hoe de honden reageren op het lossen van een schot. Sommige honden geven even een schrikreactie en herstellen zich meteen weer, andere reageren absoluut niet, waardoor wij toeschouwers niet anders dan tot de conclusie kunnen komen dat (Oost-Indische) doofheid inderdaad een serieus probleem is binnen het ras.

Na het karaktergedeelte komt het morfologische (= exterieur) gedeelte aan de beurt. Het betekent dat de hond volgens een vast opgeschreven patroon, in feite alle punten genoemd in de rasstandaard, geheel wordt beoordeeld. Eerst wordt de hond gewogen. Daartoe heeft iemand een grote weegschaal neergezet met daarop een bench. De hond wordt in de bench gedaan, hetgeen bij de ene hond makkelijker gaat dan bij de andere, deurtje dicht en het gewicht wordt afgelezen. De onwil van sommige honden om de bench in te gaan, zou er ook mee kunnen samenhangen, dat de bench niet berekend lijkt te zijn op grote reuen; ze zitten ietwat ongemakkelijk en ongelukkig kijkend, opgepropt in de kooi, maar het is gelukkig maar eventjes.

Vervolgens worden de honden gemeten; en wonder boven wonder, als de keurmeester de volgende dag tijdens de clubmatch van sommige teven nog een keer de schofthoogte meet, zijn ze exact even groot. Het meten gebeurt dus zeer correct.
Daarna wordt de lengte opgemeten. De lengte moet 1/18 deel meer bedragen dan de schofthoogte. Concreet betekent dit dat een reu van zeg 70 cm, 73.8 cm (1/18 van 70 = 3.8) lang moet zijn! De meeste honden meten tegen de 80 cm en zijn dus in feite een fractie te lang.
Als laatste wordt nog de borstomvang gemeten. De omvang moet ¼ meer zijn dan de schofthoogte. Dus bij een hond van 70 cm komt dit neer op een borstomvang van 87.5 cm. Dit lijkt redelijk te overeen te komen. Andere belangrijke verhoudingen genoemd in de standaard, zoals de verhouding snuit-schedel, worden niet nagemeten, hoewel Charlotte zich van eerdere TMC's weet te herinneren dat toen met een ingewikkeld soort passer deze maten wel werden opgeschreven.
Als de hond zo is opgemeten worden alle onderdelen beoordeeld en gewaardeerd: hoofd, hals, rug, voor- en achterbenen, de hele hond passeert de revue. Als laatste komt dan nog het gangwerk aan de orde. De buitenlanders volgen alles op de voet en met name voor de Finnen is één hond interessant, omdat die waarschijnlijk naar een Finse fokker verkocht wordt. Alle gegevens worden zorgvuldig genoteerd en ge-sms't.

Van de tien ingeschreven honden zijn er negen aanwezig; de uitslagen zijn na te lezen op www.cpma.it, waar de honden van vorige TMC's vermeld staan. Alle negen honden slagen voor de test.

Het loopt inmiddels toch al tegen een uur of zeven en met de zon bijna onder en een frisse wind, begint het best koud te worden.'s Avonds is er voor alle exposanten en aanwezigen een gezellig diner in de plaatselijk trattoria. Overheerlijke antipasti, twee soorten pasta, vele soorten groenten en vlees worden aangerukt. De sfeer is amicaal en hoewel een groot deel van de conversatie natuurlijk over honden gaat en hoe de stand van zaken is in de diverse aanwezige landen, wordt er ook druk gekletst over allerlei andere zaken. Het is een internationale kakofonie, waar soms met handen en voeten geprobeerd wordt de ander iets duidelijk te maken als het met een over-en-weer-vertaling van de ene kant van de tafel naar de andere soms nog niet zo wil lukken. Het is inmiddels ruim één uur 's nachts als de laatste glaasjes limoncelli worden ingeschonken en het hoog tijd wordt terug te rijden naar onze agriturismo. Morgen is weer vroeg dag, aanvang Raduno staat om 9.00 uur, maar nu al wordt duidelijk gemaakt dat het zeer waarschijnlijk wel wat later zal worden.

RADUNO

Niettegenstaande de waarschuwing zijn wij de volgende morgen 9.30 aanwezig; je weet maar nooit. Voor alle aanwezigen/exposanten is er een mooi bord met Maremmano erop en een T-shirt eveneens met Maremmano als cadeau. Niet helemaal duidelijk is of dit van de eigenaar van de afgebeelde hond is, of een aandenken van de club, maar dat doet niets af aan het feit dat er weer wat orgineels valt toe te voegen aan de verzameling Maremma-prullaria.

Een blik in de catalogus leert dat er 85 honden zijn ingeschreven; een redelijk aantal. Een tweede blik leert dat meer dan de helft van de ingeschreven honden of zelf of ouders heeft uit één en dezelfde kennel; één groot Lucus Angitiae feest dus, met als gedoodverfde en uiteraard uiteindelijke winnaar de reu Cafiero, een werkelijk prachtige hond die qua uiterlijk met kop en schouders boven de rest uitsteekt.

Het grote terrein stroomt langzaam vol met mensen en hun honden. Het is warm, maar hier en daar zijn boompjes, waaronder de honden, en hun eigenaren, in de schaduw kunnen liggen. Uit voorgaande bezoeken herken ik diverse mensen en de begroetingen zijn allerhartelijkst. Er is voldoende ruimte voor iedereen en de honden gedragen zich voorbeeldig. Er is weinig geblaf of gegrom.

Rond een uur of half elf (ja, ja) wordt de aanvang van de keuringen aangekondigd. Voor de clubmatch zijn twee keurmeesters uitgenodigd, Alberto Cuccilatto voor de teven en Paolo Damiani voor de reuen. In eerste instantie wordt er in twee ringen tegelijk gekeurd. Begonnen wordt met de guppen en de puppen. Helaas zijn er hier de nodige absenten. Ik schat dat er uiteindelijk een 60 van de ingeschreven honden aanwezig zijn; het is uitermate lastig keuringen te volgen als er twee ringen zijn en bovendien worden de uitslagen niet op een bord opgeschreven, dus je moet heel goed opletten om erachter te komen wie nu welke kwalificatie en plaatsing krijgt. Wat opvalt is, dat Cuccilatto een meetlat bij zich heeft en ook af en toe gebruikt om een teef te meten. De 60 cm. schiet de eigenaar bijna in het verkeerde keelgat, maar hij aanvaardt toch zonder mopperen het oordeel over zijn inderdaad wat klein uitgevallen teef; wel uitmuntend, maar uiteindelijk niet bij de beste 4.

Daarna is het de beurt aan de jeugdklas. Bij de reuen wint Pastrano, bij de teven wordt Filuccia de beste en tevens beste jeugdhond. Vervolgens ontstaat enige discussie de open klas nu wel of niet voor de lunch te keuren. Overigens lijkt de volgorde van keuren redelijk willekeurig. Gebeurt bij ons alles exact conform indeling catalogus, niet zo in Italië. De twee kampioensreuen, als eerste genoemd in de catalogus komen als laatste aan de beurt; misschien uit tactisch oogpunt om het spannend te houden.
Besloten wordt de openklas reuen in ieder geval vóór de lunch te keuren. De ringen worden samengevoegd tot een wel heel grote ring, maar er zijn dan ook 20 ingeschreven honden, die allemaal tegelijk in de ring komen. Beste reu wordt Limonero di Lucus Angitiae, gevolgd door Enea (di Casa Caruso), Sirio en D'Orlando di Lucus Angitiae.

De lunch wordt opgediend aan meterslange schragen. Eerst een bordje pasta, daarna een soort stoofpot van lamsvlees met brood, en als toetje fruit, gevolgd door nog koffie met koekjes. En bij dit alles gaan grote flessen rode wijn en water. Het loopt inmiddels tegen vieren als opgebroken wordt voor het laatste gedeelte van de keuringen. De openklasse teven is aan de beurt en wordt gewonnen door Sefirah dell'Antica Stirpe, die tevens beste teef wordt. Kelly wordt tweede, gevolgd door Camastra di Lucus Angitiae en Alvice.

Dan volgt eindelijk het klapstuk van de dag; de kampioensklas, reuen uitsluitend, want bij de teven zijn geen inschrijvingen in deze klasse. Zoals gezegd wint Cafiero van Aspro dell'Arintha en ook Sefirah moet het afleggen tegen hem. Een zeer terechte winnaar in mijn ogen.

Na deze individuele keuringen volgen dan nog de koppel- en groepsklas. In tegenstelling tot bij ons hebben nog geen van de winnaars een beker ontvangen. Dat gebeurt nu. Helemaal als sluitstuk van de Raduno worden alle geplaatste honden naar voren gehaald om hun beker en prijs in ontvangst te nemen. Het is inmiddels 6 uur, mijn voorgenomen deadline, we moeten nog een 300 km rijden naar ons volgende verblijf in Ostuni. We nemen afscheid van alle oude en nieuwe bekenden, helpen nog even met vertalen, opdat Charlotte de volgende dag haar vliegtuig in Napels kan halen, bedanken iedereen voor de gastvrijheid en beginnen moe maar voldaan aan onze vakantie in Puglia. A la prossima volta!

Eline Jagtenberg