Campo Imperatore.

In 1986 zijn Anneke Jansen en ik naar Abruzzo gereisd om de werkende Maremmas te zien.

In 2001 dacht ik het is wel weer eens tijd om te kijken hoe het daar nu is. Dus Anneke gevraagd zullen we nog een keer. Natuurlijk. Deze keer wilde we een dag meelopen met een herder, de kudde en de honden. Dus contact gezocht met de coördinator van de Abruzzen van de Italiaanse Maremma Vereniging. Afspraken gemaakt. In juni zouden we gaan. Maar toen gebeurde vlak voor Hemelvaart het ongeluk met mijn broer. Hij had z'n nek gebroken. Na een aantal dagen was z'n toestand zo slecht dat ik niet weg kon. We hebben de afspraken die we hadden afgezegd. Na een aantal maanden was zijn toestand stabiel genoeg om toch nog een verkorte versie van ons geplande reisje te maken. Het zou dus alleen maar een tocht worden naar Campo Imperatore. Toch nog geprobeerd afspraken te maken voor een dag meelopen met een herder. Gelukt.

Dus in september vol goede moed naar Campo Imperatore. We zijn linea recta naar Campo Imperatore gereden. Daar op een hele kleine camping gestaan met alleen toiletten en een koud water kraan. We zaten middenin het honden gebied. We konden vanuit de tent zo kijken op de kudden met hun honden.

Met veel moeite hebben we telefonisch contact gekregen met Freddy Barbarossa (coördinator Abruzzo). Afgesproken hij zou naar ons toekomen. Dat gebeurde ook. We zijn toen achter hem aangereden op zoek naar een herder die hij kon. We hebben z'n kudde uiteindelijk wel gevonden maar de herder niet. Tot over maat van ramp laat ik m 'n fototoestel in de auto liggen. We keken op dat moment naar een kudde die honderden meters van ons vandaan stond op een helling met zeker 10 honden erbij. Om je vingers bij af te likken natuurlijk.

Wij weer verder. Niet ver daar vandaan liep een andere herder. Deze herder bleek in dezelfde stal te huizen als de herder die gezocht werd. Freddy Barbarossa heeft toen met die herder afgesproken dat wij de volgende morgen om 09.00 uur bij de stal zouden zijn om mee te lopen. Hij heeft ons de stal gewezen en wij weer terug naar de camping.

's-Avonds begon het te regenen en te stormen. De tent raakte los en we waren genoodzaakt in het donker de tent af te breken en alles zo in de auto te gooien. De camping eigenaar verhuurde ook nog wat kamers daar konden we er eentje van krijgen. We hoefden daar niet het volle pond voor te betalen want dit was overmacht.

De volgende morgen naar de stal gereden. Het was op dat moment dat we daar naar toe reden heel slecht weer. Storm, regen en hagel. We waren om 08.30 uur bij de stal. De hele stal was omringd door groepjes schapen in een omheining. Ieder groepje had z'n eigen honden. Er lag ook een groepje honden op een helling die alles in de gaten hielden. Er werd natuurlijk een hoop geblaft. We zijn in de auto blijven zitten want je weet maar nooit. Het weer was ook te slecht om even buiten te kijken.

Om 09.00 uur was er nog niemand. Toen ging de staldeur open en er stond een man in de deuropening. Wij uitgestapt. Anneke spreekt een beetje Italiaans en vroeg aan de man het één en ander. De man kende Freddy Barbarossa niet en wist ook niets van deze afspraak. Hij haalde nog een andere man uit z'n bed maar die wist ook van niets. Daar stonden we dan. We baalden als een stekker. Maar de herders gingen toch niet lopen in verband met het slechte weer. Nog geprobeerd om Freddy Barbarossa te bereiken maar dat lukte niet.

Na nog een paar dagen in het gebied zijn we richting Nederland gegaan. We hadden nog 2 afspraken gemaakt om naar honden te kijken. Dit zouden we op onze terugweg doen.

De eerste afspraak was dat we zouden overnachten bij de fokker van Folli en Gina (zie voorgaande verhaal). Dat was ontzettend leuk. Er liep daar van alles rond. Honden waar ze ooit mee gefokt had en niet meer gebruikt werden liepen daar allemaal rond. Of gewoon een huishond. Er lag een hele oude herder (die deed niet veel meer). Er liep een dalmatiër. Ze hadden ooit Volpino's gefokt. Dat lukte niet helemaal. De hondjes liepen daar allemaal nog rond met al hun mankementjes. En natuurlijk ook hun Maremmas. Gina's vader liep er ook nog rond. Hartstikke leuk. Ze waren nu met Wolfsgrauwe Kezen aan het fokken. Daar liepen er ook een aantal van rond. Ik vond het ontzettend leuk dat ik bijna alle Maremmas kon aaien. Dat gebeurt niet altijd.

Na dit bezoek zijn we naar onze volgende afspraak gereden in de buurt van Turijn. Ik correspondeer met een Italiaanse waarvan ik wist dat ze lerares Engels is en voor een Italiaanse regelmatig schrijft. Het gebeurt niet vaak dat Italianen frequent schrijven (een paar keer per jaar). Dus op naar Consolata. Wat blijkt nu dat Consolata en haar familie op een kasteel wonen met de nodige grond en die familie is van adellijke bloede. We werden hartelijk ontvangen maar we konden niet op het kasteel blijven, omdat haar moeder een gebroken been had en haar vader werd behandeld voor prostaatkanker in een kliniek. Maar ze had voor ons wat geregeld bij een nicht in hetzelfde dorp. Alleen haar nicht was op vakantie en iemand zou ons opvangen. Wat blijkt nu de nicht is een gravin en heeft een wat kleiner landhuis in het dorp. Dus wij hebben bijna 2 dagen lang in een landhuis gezeten. We waren dus heel even van adel. We hebben op het kasteel wel een rondleiding gehad en thee gedronken. Ze heeft ons wat van de omgeving laten zien en we hebben haar honden gezien. Er liepen 2 gecastreerde reuen, 2 teven, hun fokreu (een hele mooie hond) en een teefje van 6 maanden rond.

Het was wel leuk om te beginnen op een kleine camping met alleen koud water en te eindigen in landhuizen en kastelen.

Op dit korte tripje was nog steeds goed te zien dat er een groot verschil is tussen de werkende Maremma en de show/huishond Maremma.

Sonja Bavelaar