Impressie van de Wereld Winner 2002

Al weken heb ik uitgekeken naar de Wereldtentoonstelling begin juli in Amsterdam. Ik heb zelfs nog even overwogen zelf ook mee te doen, maar het hoge inschrijfgeld met de uiterst minieme kans te kunnen winnen, heeft me doen besluiten alleen te gaan kijken. 
Er zijn 25 Maremma’s ingeschreven. Ik weet van een aantal Nederlanders... Wie van de Italianen zal aanwezig zijn? Zullen er nog andere nationaliteiten zijn ingeschreven??
Op zaterdag 6 juli ga ik met de trein naar Amsterdam RAI. De keuringen beginnen volgens programma stipt om half tien. De trein is keurig op tijd. De aangegeven richtingaanwijzers wijzen de weg naar de RAI. Het is niet druk bij de ingang, hoewel er toch rijtjes staan voor de kassa. De familie voor mij neemt er gelukkig alle tijd voor de 18 euro voor 2 personen in muntstukken van 10 cent neer te tellen. Commentaar in de rij doet ervoor zorgen dat ze het nog rustiger aan doen. ‘Het begint toch pas om tien uur’. Even denk ik nog ze uit de droom te helpen en te vertellen dat volgens program e.e.a. al is begonnen, maar ach,  Amsterdammers (en hondenmensen) moet je niet tegen je in het harnas jagen. Het is tenslotte ook mijn vrije dag.
Ik ben binnen en loop meteen door naar de catalogus-uitgifte. Dat gaat een stuk sneller. De Maremma’s zijn in ring 1 en ring 1 is aan de ander kant van de RAI. Onderweg moet ik nog even vragen, de bewegwijzering binnen kan beter, maar flink doorlopend kom ik uiteindelijk bij de ring. De Bergamasco’s zijn gelukkig eerst, dus al het gehaast is voor niets geweest.
Ik zie de fokster van mijn beide honden en begroet haar hartelijk. Ze heeft maar 3 honden bij zich. De rest is uit vacht en omdat ze alles alleen moet doen, heeft ze geen andere rassen meegenomen.Ik zie de eigenaar van de reu, waar ik mijn teef mee heb gedekt. Ik begroet ook hem hartelijk, maar een ‘non mi ricordo’ wordt mijn deel. Daar ga je dan 3 keer voor op bezoek en betaalt bijna 2 miljoen lire ..... Het opfrissen van zijn geheugen zorgt wel voor enige herkenning, maar het Bergamasks accent blijft, hetgeen niet bevorderlijk is voor de communicatie. In mijn beste Italiaans pers ik er nog wat beleefheden uit, maar communicatie moet wel van twee kanten komen....
Een andere fokker, waar ik 3 jaar geleden langs ben geweest, weet zich me nog wel te herinneren, maar is zo in de stress, omdat hij over 10 minuten de ring in moet, dat het bij een korte ontmoeting blijft. Hij is wel zeer gelukkig als blijkt dat hij (bijna) alles wint.
De keuringen beginnen. Van de 25 ingeschreven Maremma’s zijn uiteindelijk 7 afwezig. Dat is naar Nederlandse maatstaven toch nog een hoop Maremma. Een aantal Italianen heeft toch een hond niet meegenomen, de ingeschreven Duitsers ontbreken op één na, ook een Zweed is niet aanwezig. Jammer.
De kwaliteit van de honden laat te wensen over, zowel de teven als de reuen ogen vrij iel en sommige honden laten zich moeilijk benaderen of betasten. De keurmeester kiest toch steeds voor de hond die zich het makkelijkst laat betasten. Er zijn twee Italiaanse rivalen, die elkaar bestrijden en tot groot ongenoegen van de één wint steeds de ander. De Italiaanse keurmeester ziet bij de kampioensklasse teven zijn kans schoon en maakt deze teef niet alleen eerste bij de teven, maar ook beste van het ras. Wel een terechte keuze in mijn ogen. Dus 1. Izeta di Nivenus, fokker F. Volpi, 2. Giuda del Mondonego, fokker D. Gomiero.

Na het keuren praat ik nog heel gezellig na met diverse buitenlandse deelnemers en besluit vervolgens de rest van de show te bekijken. Ik ga op zoek naar bekenden, maar vind er slechts enkelen; de RAI is een groot gebouw. Ik bekijk de stands en vraag her en der naar Maremma items. Afgezien van het feit dat veel standhouders toch alleen de bekendere rassen hebben, als er al eens iets is, moet ik de afbeelding ook nog mooi vinden; een mens is ook niet gauw tevreden! Ik vind uiteindelijk een ansichtkaart, die met een beetje fantasie voor een Maremma kan doorgaan, hoewel .... het kan net zo goed een van de andere witte berghonden zijn, maar vooruit! Ik vind nog postzegels en een sigarenbandje. Ook nog een standje met een mooie tekening, waar ik ook nog een paar foto’s achterlaat ter inspiratie. Ben benieuwd of dat ooit wat wordt...Ik hoop het, want ze tekent mooi. 
Ik schuifel verder de RAI door, krijg nog informatie over stamboomprogramma’s, vlooien-, en, daar heb ik meer aan, tekenbestrijding en ga om 4 uur ’s middags als een gelukkig mens huiswaarts. Zal ik me volgend jaar toch voor Dortmund opgeven??? Heb gelukkig nog tot eind januari de tijd om daar tegen een redelijke prijs over na te denken. Eerst de kampioensclubmatch ...

Eline Jagtenberg