Wereldtentoonstelling Dortmund 2003

Twee kilo biefstuk .... heb ik haar beloofd voor beste teef, 1 kilo voor de reserve titel en ½ kilo als ze de openklas wint. En reken maar dat ze dat begrepen heeft; hoe langer het duurt en hoe meer concurrenten in zicht komen, hoe feller ze wordt met ze af te snauwen. Het is natuurlijk niet helemaal de bedoeling de concurrentie op die manier uit te schakelen.  

Volgens program beginnen de Maremma’s om 10.00 uur. Gewaarschuwd voor parkeerproblemen willen we proberen om 8.00 uur aanwezig te zijn. Om half acht staan we in de rij voor de parkeerplaatsen en krijgen prompt bijna slaande ruzie met een andere Hollander die het verschil niet weet tussen invoegen en voordringen. Hij moet achter mij aansluiten en als dank krijg ik een half uur groot licht in m’n spiegel; dat begint al weer gezellie!
Desondanks vinden we vrij vlot een parkeerplaats, gratis, maar wel een kwartiertje lopen naar de hal. Onderweg komen we al de eerste Italiaanse Maremmani tegen: ‘Ciao Anna’, ze heeft (maar) 2 Maremma’s bij zich.
De binnenkomst bij de hal verloopt makkelijk en vlot; geen rij, geen opdringerige honden (en mensen), geen handtastelijk dierenartsen. We zijn in een mum binnen en lopen richting hal. Daar zijn de eerste exposanten al gesettled. Een snelle blik in de catalogus leert dat er eigenlijk 3 Italiaanse fokkers (Albrigo, Gomiero en Volpi), 1 Duitse fokker (Woltemade) en 2 Nederlanders (Luytema en wij) aanwezig zijn. Helaas geen inschrijvingen uit andere landen als Zweden, Finland, Engeland of België. In totaal 20 Maremma’s, waarvan er uiteindelijk 18 aanwezig zullen blijken te zijn.

De keurmeester Gendrung moet om half negen eerst met de Gosjes (Gos d’Atura Catala) beginnen, maar arriveert pas een uur later. Dat is de eerste uitloop van het programma. Hij neemt uitgebreid de tijd voor het keuren, dus die 10.00 uur halen we niet. Ruim een uur later begint hij eindelijk met het keuren van de erenklas; foutje van de exposant, want de erenklas komt niet in aanmerking voor de wereldtitel.
Als laatste categorie zijn uiteindelijk de teven openklas aan de beurt. Er zijn 4 inschrijvingen. Goccia doet het voor de eerste keer lang niet slecht en krijgt een mooi rapport. We worden derde; één plaatsje hoger had me toch mooi die kilo biefstuk gekost, als ik de uitslagen goed begrepen heb!

De eindkeuring verloopt zelfs voor geroutineerde exposanten erg verwarrend. De nummer 1 uit de Erenklas moet tegen de beste reu en beste teef, maar ook tegen de beste jeugdreu, hoewel die volgens mij geen uitmuntend had. Afin, er lopen dus vier honden in de eindronde en Maramao uit de Erenklas wint! Uiteraard leidt dit prompt tot protesten vanuit Italiaanse hoek, want de erenklas komt immers niet in aanmerking voor de titel. “Regolamento!”, wordt er meteen geroepen, maar gelukkig is er ook voor een oplossing gezorgd; Maramo wordt wel Best of Breed en mag dus naar de eindkeuringen ‘s middags, maar zonder titel, de titels gaan tot grote opluchting van de Italianen naar hun eigen honden.

Eline Jagtenberg