Kijkje op een Pumi

De Pumi is een zeer bijzonder Hongaars ras van kleine bedrijvige herdershondjes.

Waarom heb je voor een Pumi gekozen ?

Wij hadden een Malthezer Leeuwtje van 24 mei 1994 en hebben in 1998 een woonboerderij gekocht waar we wel een andere hond bij wilden houden. Daisy is in 2006 helaas overleden.

Ik kom van thuis uit van de boerderij en wij hebben altijd veel honden gehad, minstens 3 met ook vaak nestjes met boxers of gewone boerderijfoxen, Ierse Setter en een Dalmatiër. Bij mijn echtgenote hadden ze een St. Bernhard en later een aantal Schnauzers. We zijn gaan zoeken in hondenboeken en tijdschriften. Onze uitgangspunten waren o.a. een vriendelijk karakter en absoluut ongevaarlijk voor kinderen. Wij hebben namelijk 3 kinderen en er komen dus ook andere kinderen over de vloer.

De hond moest wel waaks zijn en ook geen jachtinstinct hebben, dus niet achter andere beesten aangaan en de sloten doorzwemmen bijvoorbeeld. Ik heb een paar honderd duiven en als die opgegeten worden, word je niet echt vrolijk. Gabber kan ze overigens wel keurig op commando opjagen uit het grasveld.

Het was ook wel gemakkelijk dat de vacht vervilt en dus in tegenstelling tot een langhaar veel minder haren geeft. Deze ervaring hadden we al met de krulharige Malthezer Daisy.

In het tijdschrift Onze Hond van 4/99 stond op blz. 61-62 een artikel over de Pumi. Zodoende hebben we gebeld met Marita van Enckevort die ons heeft doorverwezen naar de familie Koppelmans uit Beerta (Winschoten). Door deze familie zijn we fantastisch geïnformeerd over van alles wat we maar wilden weten!

De eerste twee teven hebben we dan ook bij hen gehaald en zij zijn van dezelfde vader, Lorinci Bunda-Banda Bago, een echte mannetjesputter. We dachten op een gegeven moment in ons enthousiasme: weet je wat, we kiezen niet uit de twee teven, we nemen er van beide een. Was dat ook opgelost.

Hoe ben je aan de namen gekomen?

De namen hebben we spontaan gekozen omdat we ze mooi en pakkend als hondennaam vonden.

Waarom koos je voor een reu / teef ?

Wij wilden bewust teven, omdat we meerdere honden hebben en reuen zich vaak overal moeten laten gelden, op elke hoek en elke steen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Kun je een korte maar krachtige beschrijving van het karakter geven?

Froukje is de oudste van de vier, maar ook de slimste van het stel. Zij is echt zeer gewiekst in alles.

Gabber is een echte moederhond en superlief.

Roosje is inmiddels opgeklommen naar roedelleider, toen ze ca 2,5 jaar oud was en wordt soms nog door de moeder Gabber, terecht gewezen. Gabber stelt haar terecht, maar af en toe wil Roosje nog lekker gemoederd worden door Gabber. Dan moet Gabber haar schoonlikken, ze gaat er helemaal voor liggen en dan wordt ze lekker verwend. Roosje is een echte leider en laat dat dan ook goed merken, met haar moeten we wel oppassen als er vreemden bij zijn, ze heeft dan ook al een aantal malen iemand gebeten en is dus ook het minst sociaal. Voor bekenden is het wel een superlieve hond.

Banjer is ook een echte Banjer en heeft een geheugen van 6 sec. Wij noemen het de ADHD hond. Hij kan echt superlief zijn en gaat echt tot het uiterste met bijvoorbeeld een bal, geeft nooit op. Weet ook zijn plaats en kan ook heel goed van zich afbijten maar is dat zoals gezegd direct weer vergeten terwijl Roosje na een kwartier nog loopt te grauwen, bij wijze van.

Wie is hun baas ?

De honden kunnen met alle gezinsleden, nog 2 dochters van 19 en een zoon van 17 jaar goed overweg.

Wat is hun plaats in de roedel ?

Froukje is de kleinste en staat op de onderste plek, maar als we haar alleen in huis laten kan ze ook alles en voelt ze zich de koningin te rijk. Lief zijn, apporteren, de bal, het kan niet op.

Gabber blijft de moeder van Roos en Banjer maar heeft nu op bijna 8-jarige leeftijd toch wel ontzag voor die jongere onstuimige honden. Zeker voor Roos, dat is een zeer krachtige gespierde hond.

Banjer hebben we in eerste instantie verkocht als pup maar we werden 2 jaar geleden, via de VHB en de Fam. Koppelmans, door een asiel uit het oosten van het land benaderd. Die hadden hem en konden er niets meer mee, omdat hij  kennelijk al in 2 gezinnen was geweest en daar weer van terugkwam. Hij was er erg aan toe, verschrikkelijk mager ook. We weten niet hoelang hij daar gezeten heeft, maar achteraf denken wij dat hij aan het vereenzamen was. Mijn vrouw en zoon zijn ernaartoe gegaan met Roosje in de auto, toen ze daar kwamen was ze uiteraard verkocht met het weerzien van de door ons gefokte pup en ze heeft hem meteen meegenomen.

Toen hadden we wel inmiddels vijf honden. Het is een hond die veel aandacht nodig heeft en vraagt, aan de andere kant kan hij zich ook prima zelf vermaken met een bal. Hij kan zelf voetballen en op zijn rug liggend een tennisbal tussen zijn voorpoten houden. Wij willen hem niet meer kwijt en zo zie je ook dat een hond afhankelijk van de situatie bij de één goed functioneert en bij een ander helemaal niet.

Wat is hun favoriete bezigheid ?

Froukje: waken en aanslaan en dan vooral kijken hoe de andere honden het gaan oplossen.

Gabber: serieus kijken en waken of er boten langs varen.

Roosje: komt in actie als er aangeslagen wordt door de anderen.

Banjer: doet mee, maar begint zich ook steeds meer als waker te laten gelden. Hij heeft buiten een vaste plek waar hij minutenlang op zijn achterpoten kan staan kijken of er in de verte iemand aankomt.

Wat is hun favoriete plekje ?

Froukje: altijd ergens onder (onder de tafel, onder het bureau). Zij is ooit een keer erg geschrokken van een zeer laag overkomende luchtballon, die net aan het gas stond te trekken. Zij is trouwens ook erg bang voor vuurwerk.

Gabber: het tussenbordes van de trap; daar staat haar mand en kan ze door het stalraam kijken, dus op 1,50m hoogte, heb je natuurlijk als hond een leuk uitzicht. Als we weg zijn liggen ze daar trouwens bijna allemaal te kijken. Zij is ook bang voor vuurwerk en vooral voor onweerflitsen.

Roosje: heeft een eigen bench, waar ze zich het prettigst in voelt. Is nergens bang voor.

Banjer: overal waar mensen zijn, maar trekt zich ook terug in de hal of in zijn mandje in de garderobekast. Ligt ’s nachts ook vaak op de overloop voor de slaapkamerdeur. Dat kost ons nog eens een blauwe plek want hij blijft gewoon liggen en stoïcijns voor zich uit staren.

Met Oudjaar staat hij overal naar te kijken en als je niet oppast ook hoe de lont van een vuurpijl brandt en vindt dat dus heel nteressant. Hoe meer knallen des te mooier hij dat vindt.

Als we aan het werk zijn liggen ze in de hal. Als we aan het eten zijn, zijn ze bij ons in de keuken en als we 's avonds in de woonkamer zijn, zit het hele gezelschap daar uiteraard ook met hun neuzen overal bovenop. Altijd even de aandacht willen hebben om het goede gevoel te krijgen en wachtend op signalen om voor de vierde en laatste keer te worden uitgelaten.

Als het mooi weer is zijn ze, behalve Froukje, bijna altijd lekker buiten aan het kuieren.

Waarom heb je voor deze hond gekozen en niet voor haar broertjes of zusjes ?

Froukje en Gabber hebben we in overleg met de fam. Koppelmans gekozen. Zij hebben immers heel veel ervaring met Hongaren en alles wat daarbij komt kijken.

Roosje omdat die van het nestje van Gabber van 6 puppies vaak naar ons toekwam huppelen en stevige voor pootjes had. Banjer was de enige reu in ons nestje en is weer bij ons gekomen op 30 juli 2005. Wij vonden hem toen wel altijd al een leuke pup. Iedereen keek altijd, waar en wie is het mannetje. Leuk om te vertellen is misschien nog wel dat er 1 pup bij mijn schoonouders is en die daar dan ook helemaal in de watten wordt gelegd en dat uiteraard ook aan het gewicht is te merken. Deze is wel eenkennig en vrij snel bang.

Een andere pup is met de nieuwe eigenaren, vrienden van ons, naar Curaçao geëmigreerd, is ook hyperactief, fel op de bal en blaft graag. Heeft daarentegen wel al een aantal malen een inbraak als bewaker voorkomen.

Gaan we in de toekomst nog meer van hen horen ?

Wij wel, maar de rest van de wereld niet echt denk ik, ze zijn alle gesteriliseerd, dus……..

En wij gaan door met ze te knuffelen, aaien, wassen en douchen als ze weer eens ergens in hebben liggen rollen, en dat stinkt hoor. Daarna zeg je dat ze zo mooi zijn en zijn de dames en meneer weer zooooo blij, want dan kunnen ze weer geknuffeld worden. Ze zijn voor 100% onderdeel van ons gezin en dat willen ze weten ook. Als je verdrietig bent krijg je een lik of meer likken; als je blij bent een blaf of meer blaffen;

Kortom het is een wisselwerking; als ze naar de kapper zijn is het zo doodstil, gewoon eng. We kunnen niet zonder ze en zij ook niet zonder ons zullen we maar denken.

John Rimmelzwaan